از ديد روانشناسان باليني، اضطراب نوعي از واكنش ترس است البته نمي توان تمايز دقيقي بين ترس و اضطراب قائل شد اما ترس پاسخ به بعضي تهديدات فوري است و اضطراب پيش بيني وقايع تهديدآميز و ناخواستني است. بنابراين ترس نوعا يك حالت كوتاه مدت است كه وابسته به حضور محرك ويژه مي باشد در حالي كه اضطراب بوسيله پيش بيني بوجود مي آيد و صرف نظر از حظور محرك تداوم مي يابد.
اضطراب و افسردگي در بين افراد همپوشاني زيادي دارد يعني در صد زيادي از افراد مضطرب دچار افسردگي مي شوند و برعكس افراد افسرده بيش از سايرين به اضطراب مبتلا مي باشند.
به عقيده روان شناسان، افسردگى، بيمارى ناشى از مدرنيسم و فشارهاى جانبى آن است و جوانان، به ويژه در آمريكا، كه سرعت نوآورى در آن جا بيش از ساير نقاط جهان است، در سنين پايين‏تر در دام اين بيمارى گرفتار مى‏آيند.
دكتر ارنست برنت و همكارانش، از انستيتو تكنولوژى ماساچوست آمريكا، برآورد كرده‏اند كه هزينه‏هاى مربوط به بيمارى افسردگى در آمريكا، سالانه بالغ بر 44 ميليارد دلار، يعنى تقريبا برابر هزينه‏هاى بيمارى‏هاى عروقى است و اين بدان معناست كه هر آمريكايى سالانه 6 هزار دلار بابت بيمارى افسردگى پرداخت مى‏كند.
«الوين تافلر»، نويسنده و نظريه پرداز معروف آمريكايى، مى‏گويد: در سراسر كشورهاى مرفه، فرياد عجز و لابه‏هاى آشنا به گوش مى‏رسد. ميزان خودكشى نوجوانان رو به افزايش است. الكليسم بيداد مى‏كند. افسردگى روانى همه گير شده است، و بربريت و جنايت مد روز گرديده است!
تافلر مى‏افزايد: زندگى روزمره واقعاً به طرز افتضاح‏آميزى كيفيت خود را از دست داده است و اعصاب همه خورد و داغان است. دست به يقه شدن و تيراندازى در مترو يا صف‏هاى بنزين، نشانگر اين واقعيت است كه كنترل اعصاب از دست افراد خارج شده است و ميليون‏ها نفر از مردم به آخرين حد از ظرفيتشان رسيده‏اند. بى‏ترديد علت اين افسردگى‏ها، فرو رفتن در ماديات و دورى از مذهب، معنويات و فراموشى خدا مى‏باشد.
سؤالى كه در اين جا مطرح مى‏شود، اين است كه چگونه اين افسردگى‏ها و اضطراب‏ها را درمان نماييم؟
پرفسور كارل يونگ مى‏گويد: بى مذهبى باعث پوچى و بى معنا بودن زندگى مى‏شود و داشتن مذهب به زندگى مفهوم و معنا مى‏بخشد.
حضرت على (عليه‏السلام) فرمود: كسى كه توكل كند، سختى‏ها بر او آسان و اسباب آسانى برايش فراهم مى‏شود.
در روايات آمده كه مؤمن مانند كوه استوار است و سختى‏ها او را تكان نمى‏دهد، مانند حضرت ايوب كه در مقابل بدترين مصيبت‏ها ايستاد و مقاومت كرد و عاقبت به رستگارى دو جهان رسيد.
دكتر پول ارنست، متخصص دانشگاه پنسيلوانيا، درباره نقش ايمان مى‏نويسد: مهمترين عامل شفاى مريض، ويتامين‏ها، داروها و جراحى و... نيست، بلكه اميد و ايمان است. من به اين نكته پى برده‏ام كه از اين پس بايد جسم مريض را با بكار بردن وسايل طبى و جراحى و روح وى را با تقويت ايمانش نسبت به خدا معالجه كرد.
دومين راهى كه قرآن كريم با يك جمله به ما نشان مى‏دهد، ياد خداست. آرى ياد خداست كه ترس از مرگ را به آرامش تبديل مى‏نمايد و ترس از هجوم مشكلات و گرفتارى‏ها را از بين مى‏برد. ياد خدا دلهره‏ها و ترس‏هاى ناشى از بى‏اعتمادى به آينده را كاهش مى‏دهد.
خداوند در قرآن، درباره تأثير ياد خدا در آرامش و رهايى از اضطراب و افسردگى مى‏فرمايد: «الّذين أمَنوا و تَطْمئِنُّ قُلوبهم بِذِكرِ اللّه ألا بِذكرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ القُلُوبُ»؛ «آنان كه ايمان آورده و دل‏هايشان به ياد خدا آرام است. آگاه باشيد با ياد خدا دل‏ها آرامش مى‏يابد.»
اهميت ياد خدا:
ذكر خدا يعنى پذيرش حضور دائم و نزديك بودن آن وجود مطلق در همه جا و در همه زمان‏ها؛ چون كه خدا به رگ‏هاى گردن شما نزديك‏تر و حايل ميان انسان و جان و قلب اوست. اين نزديكى و حضور دائمى كه برخاسته از ارتباط و فقر ذاتى همه آفريده‏هاست، مى‏تواند اين زمينه را فراهم آورد كه هيچ چيزى بيرون از دايره علم، قدرت و حكمت او نيست. بنابراين اطمينان مى‏يابد كه همواره خدا با اوست و در همه حال، رفيق و همراهش است.
نكته مهم بعدي صبر و تحمل است افراد صبور ماندنى‏تر و موفق‏ترند پيامبر (صلى‏الله‏عليه‏وآله) فرمود: ايمان دو نيمه است. نيمه‏اى شكر و نيمه‏اى صبر است. من خدا را بر نعمت‏هايش شكر گفته و بر سختى‏هاى زندگى صبر مى‏نمايم، و اميد به پاداش‏هاى آخرت دارم.»
معالجات فردى:
از قبيل:
1. بازگو كردن عقده‏ها با محرم اسرار: مانند والدين، حضور در زيارتگاه‏ها و مناجات‏هاى سحرگاهى.
2. توبه و طلب آمرزش:
برخلاف مسيحيت كه مى‏گويد: يكشنبه‏ها به كليسا برويد! اسلام هر زمان و هر مكانى را براى ارتباط با خداوند و توبه كردن و طلب آمرزش مناسب مى‏داند.
3. جستجوى راه‏هاى موفقيت: علاوه بر همت بلند و تلاش، در بسيارى از موارد كليد حل مشكل به دست ماست، مثلاً شخصى كه در خانه نشسته و از خدا روزى مى‏خواهد، دعايش مستجاب نمى‏شود! يا كسى كه از دست همسرش به تنگ آمده و از خدا فرج و گشايش مى‏خواهد، دعايش مستجاب نمى‏شود؛ زيرا باز كردن گره به دست خودش است و آن طلاق است (اگر راه ديگرى نمانده است) و... .
4. اقتصاد در معاش: چنان كه على (عليه‏السلام) فرمود: هر كه مراعات اقتصاد كند، من ضمانت مى‏كنم كه فقير نگردد.
5. اهميت ندادن به عشق‏هاى كذائى.
6. راضى بودن به رضاى الهى.
7. سرگرمى‏هاى سالم: همانند سفر، و پيامبر (صلى‏الله‏عليه‏وآله) مى‏فرمايد: «به سفر برويد تا سالم و تندرست بمانيد».
8. توجه به نعمت‏ها: نعمت‏هاى فراوانى كه خداى متعال در اختيار ما قرار داده است. و در مسائل مادى به پايين‏تر از خود نگاه كنيم، نه بالاتر.
9. مأيوس نشدن از رحمت الهى: خداوند در قرآن مى‏فرمايد: «لا تَيأَسوا مِن رُوحِ اللّه إنّه لايَيأَسُ مِن رُوح اللّه إلا القَومُ الكافِرُون».
10. رعايت اعتدال در تمام امور.
منبع:http://fa.parsiteb.com
ارسال توسط کاربر محترم سايت : hasantaleb